het nieuwe terras

ziet er nu zo uit:

 Het achterdeurtje krijgt nog een treetje, zodat er geen water naar binnen kan bij hevige regenval. Je weet maar nooit.

 op deze foto is ook nog het gemak te zien, ons toilet van het eerste uur.

Wat nu nog rest is de bak een beetje opvullen met afval, puin en dan steentjes. Daarna nadenken over een afwerking van beton. Gewassen beton?

laatste klussen voor de winter

Het is weliswaar de laatste week van oktober als ik voor de laatste keer van 2014 heen reis, maar op 1 november, de dag voor vertrek, lopen we nog in onze korte broek omdat het zulk fantastisch weer is.

 In goed gezelschap. Soms zijn ze niet weg te slaan.

kweepeergelei

Omdat ik het zelf graag wil bijven onthouden heb ik onderweg wat foto's gemaakt, maar ben ook vergeten om álles vast te leggen. Niet zo slim. Hij was wel super dit najaar, vooral door het nog langzaam laten inkoken met de pitjes (vol pectine) en een kaneelstokje.
Voor deze gelegenheid heb ik de keuken in de meditatieschuur gebruikt. Heerlijk veel ruimte en licht.

Men neme:

van eigen kweek, slechte plekjes geen bezwaar… Dan een sappan:

kweeperen met (schoongeboende) schil in kleine stukjes, pitjes eruit halen en bewaren. 

Dan koken in eerst een gewone pan (met kruiden als kaneelstokje, kardemompeulen etc.). Nadat de kweeën gaar zijn (na een uur of zo) de stukjes kwee in de sappan, bovenste deel, waarna het sap in het middendeel wordt opgevangen en regelmatig afgetapt, door kaasdoek om te filteren in een grote kom.

Dit sap heb ik dus weer opnieuw ingekookt met de pitjes erbij, en wat Marmello om het verder in te dikken. Hoe minder suiker hoe liever…

Daarna alles in schone potjes: geen gedoe met uitkoken maar uit de vaatwasser, heetste programma. Buitenkant pas schoonmaken als ze zijn afgekoeld. 

En daarna geef je ze allemaal weg...

Franse coiffeuse

is weer helemaal los gegaan. Het is een lekker strak pannetje geworden met dezelfde looks als broertje Jos.

Luilakken

volgende terras

Bij de meditatieschuur. Dat wordt het ontbijtterras. Altijd lekker zonnetje en uit de wind dus het moet helemaal goed komen. Het is een lastige hoek qua hellingen waardoor de fundering er een beetje Villa Volta-achtig uitziet.

Op het hoekje heeft een oude schuingewaaide notenboom gestaan, die is geveld door een storm en daarna over de weg was gewaaid. De ene buurman heeft 'm toen met een trekker aan de kant gelegd, en vandaag komt Alain, de andere buurman, de boom een andere plek geven. Daarna maakt hij in de muur een opening zodat er een soort oprit ontstaat.

En dan de hoek er voor en er na:

buurmannen

Een grote en een kleine. Alain en Raphael, bijna vier. 

We stonden overigens allemaal te kijken naar deze paddestoel

 aan de nevel is goed te zien waar de rivier stroomt.

paddestoelentijd

Op zaterdag maken we een prachtige wandeling door herfstbos met alle klassieke pracht die daar bij hoort. Dus veel eikeltjes, gekleurd blad, kastanjes en natuurlijk paddestoelen. 

Onderweg komen we langs de La cabane des amoureux. Er ligt een schrift waar je iets kunt schrijven, mocht je die behoefte voelen…

De cabanes staan hier volop in het landschap verspreid, zowel in het bos als soms midden in de weilanden. Het zijn oude herdershutten die kunstig met lokaal aanwezige stenen een droge plek konden creëren. Deze wordt goed onderhouden maar er zijn er veel aan het vervallen. Zonde, want ze zijn soms al twee eeuwen oud.

Nog een klein koetje, wat vooral liever dwars door het water gaat dan er omheen. Waar ze zin in heeft...

Nog meer paddestoelen dan maar.

Dit is een echte cepe (eekhoorntjesbrood), dus die is in de soep gegaan. De eerlijkheid gebiedt mij wel te melden dat ik na de tweede keer van de soep te hebben gegeten een avond en nacht ziek ben geweest. Was het dan toch geen cepe? Of was ik ergens anders ziek van? Aadje had niets.

En bij deze moest ik toch even kijken of er niet toevallig een kabouter onder zat. Hij was zo groot!

Maar dit was wel de grootste! Een heel bijzonder exemplaar:

Natuurgebied 'De Groene Jonker'

ligt naast de deur. Helaas mag je er met honden niet komen. Ik ga morgen terug verhuizen maar ik wil er wel graag een keertje wandelen. Het is een vogelgebied met vooral trekvogels in voor- en najaar maar het was vandaag erg stil.
Uitzicht over het gebied in de verte, met het gemaal rechts. De huizen staan er perfect aan de rand met fantastisch uitzicht. Lekker weids.

plafond is af

op niveau 1 in de meditatieschuur. Plankje voor plankje tussen de scheve balken. Tijdrovend, maar dat is niet erg als je met pensioen bent ;-D

Onze volgende gast

is Abeltje, vriendin uit het ziekenhuis. We kennen elkaar via de muziekavond, die ik samen met Abeltje een paar jaar heb mogen organiseren. Helaas is Abeltje niet meer in het ziekenhuis werkzaam, maar we blijven elkaar wel ontmoeten. Dit keer is de constructie samen heen en samen weer retour naar Nederland.

Er wordt natuurlijk gewandeld, maar ook lekker uitgerust, gelezen, druivensap geperst, noten geraapt…