El cementerio Pueblo Nuevo

heet in het Catalaans el cementeri Poble Nou. Het is een van de grootste begraafplaatsen van Barcelona en prominent aanwezig in het boek 'het spel van de engel' van Carlos Ruiz Zafón.

 'Begraaf'plaatsen is hier niet de juiste benaming, tot zeven verdiepingen hoog.

Oude en nieuwe stenen bij elkaar,

 rijkelijk versierde stenen,

 tot simpele vermeldingen van het eigendom

Oude doden,

 grote graven,

en prachtige Jugendstil typografie

Er zijn patio's,

met levende bewoners.

Nog meer lange gangen,

met hulpmiddelen voor 7-hoog,

 en een aparte uitbreiding voor de zeer welgestelden.

 Ontfermende engelen,

 mini paleisjes,

 en het verdomhoekje.

 Hij heeft waarschijnlijk weinig lifestyle-adviezen gekregen...

Er is leven na de dood,

en, hoewel ik na de foto hard heb gewreven, was de geest niet in de fles. Maar daar moet je waarschijnlijk ook Aladin voor heten. 

De bovenburen

op de 25ste verdieping krijgen nieuwe shutters. Daar is nogal een kraan voor nodig! Heerlijk. Allemaal spektakel voor de deur…

 Daar gaat er eentje omhoog

 En er staat iemand met twee leuke hondjes ergens te kijken...

herfstachtig-winter?

maar dat zijn we niet meer gewend. Verwend als we zijn door het aanhoudend prachtig zonnige weer in BCN is het nu wel even anders.
Maar dat heeft toch ook wel zijn charme. We kunnen ook niet veel door het bos wandelen omdat het een grote blubberzooi is. Eén keer proberen we het toch, maar het is voor het leuke teveel modder en glijpartij.

we lezen ons helemaal suf. 

Ik lees in vijf dagen vijf boeken, dat zegt wel wat. Het mooiste boek dat ik mocht lezen vond ik 'Kom hier dat ik u kus' van Griet Op de Beeck, maar Aad vond daar juist niet zoveel aan. 

Hij heeft Zafón herlezen maar met andere ogen dan voor onze BCN periode, zowel 'De schaduw van de wind' als 'het spel van de engel'. 

Mijn leukste boek: 'Harem' van Giphart. Overigens laat ik mij geheel adviseren door Aadje, die verreweg het meest leest. 

spectaculaire zonsopgang

Door wakkere hondjes om zes uur ben ik vroeg de deur uit naar het werk, en meteen zie ik het al: prachtige zonsopgang. Achter de horizon schijnt een rode zon een paarse gloed op de wolken boven de zee.

Toevallig heb ik mijn echte camera bij me, met de zoomlens erbij. Wat een feest. Maar ja, ik was op weg naar het werk.
Vlak bij de stenen boulevard wordt de lucht lichter met de opkomende zon

maar terwijl ik weer een beetje bijkom van al dat moois begint er een nieuw spektakel: De zon schijnt nu direct aan de horizon en behalve de onderzijde van de wolken is er nu de weerspiegeling in de zee!

niet normaal dit. 

Los Reyes ofwel Driekoningen

ofwel: een vrije dag.
Groot feest hier, en vergelijkbaar met onze Sinterklaas. Er was ons al verteld dat dit een leuke Spaanse gewoonte is, waarbij de Drie Koningen op de 5e januari aankomen per boot en dan een lange optocht door de stad maken.
Bij aankomst per boot 's middags ontvangen de Drie Koningen de sleutel van de stad waarmee ze 's nachts alle huizen kunnen binnen treden om de cadeaus te brengen.
Om zes uur vertrekt de optocht door de stad met prachtige wagens, optredens, vrolijke figuren, steltlopers waarbij onder andere de brieven van alle kinderen worden ingezameld waarin zij vertellen welke cadeautjes ze graag de volgende ochtend willen hebben. Dan moeten ze wel lief zijn geweest, anders wacht hen (steen)kolen in plaats van cadeaus!
Wanneer de Drie Koningen (allemaal een eigen kar) zijn gepasseerd komen er veel wagens met cadeautjes langs en het eindigt met fonteinen met snoep (!)

Dinsdagmiddag ben ik eerder gestopt met werk, Aadje heeft mij opgehaald om vervolgens al wandelend naar het begin van de optocht (voor station Franca) te gaan. Op de trappen van Franca hebben we de optocht van afstand bewonderd, die stipt om zes uur vertrok en ongeveer een uur duurde voordat alle wagens en bandjes waren gepasseerd. Wat een spektakel!

Mooie verhoogde zitplek

 tenzij papa een keukentrap heeft meegenomen

 Koning 1

 (Ik moest aan Anouk denken)

 Koning 2

 Leuk

 Snoep

 Snoepwagens

 gelukkig is een deel van dit moois glitterpapier en niet allemaal snoep

Volksfeesten leiden hier een florissant bestaan! Wat heerlijk om er zo dichtbij te mogen zijn.
Morgen uitslapen ;-)

Alella wandeling

Even lekker een stuk wandelen. Met de auto rijden we naar Alella, een klein wijngebied vlak boven Barca, waar we op het allerhoogste straatje de auto parkeren om direct een wandelroute op de heuveltop op te pikken. Het is deels een GR, deels een rondwandeling.

Het is op sommige plekken zeer steil, wat je natuurlijk niet op de foto kunt vangen.

 We komen bij een bron uit (die leeg staat),

 Lopen door een droge rivierbedding,

 langs een hunebed ('Dolmen'),

 en genieten van het uitzicht op zee.

We verbazen ons over hoe groen het landschap maar blijft. De blaadjes horen in de knop te zitten maar de oude zitten er nog aan…